บทที่ 13 วิวาห์ฉุกเฉิน ทวงคืนหัวใจ EP13🔞

“เธอเป็นของฉัน แก้ว...คืนนี้และตลอดไป”

คำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความหวงแหนนั้นราวกับมนตร์สะกดที่ตรึงร่างของแก้วกรุณาเอาไว้ใต้ร่างหนา นัยน์ตาสีเข้มจัดของอาทิตย์ตะวันวาวโรจน์ไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน แววตาที่เคยมองเธอด้วยความเย็นชากลับกลายเป็นความโหยหาที่ลึกล้ำจนแทบจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว หญิงสาวสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวลากไล้จากหัวไหล่เนียนลงมาตามส่วนเว้าส่วนโค้ง ปลุกเร้าให้ทุกอณูเนื้อตื่นตัวและเรียกร้องสัมผัสจากเขามากยิ่งขึ้น

“คุณตะวัน...” เสียงหวานครางแผ่วเมื่อริมฝีปากหยักลึกก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยรักสีจางเพื่อประทับตราความเป็นเจ้าของ

ชายหนุ่มไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาไล้ริมฝีปากลงมาตามเนินอกอวบอิ่ม ฝากฝังร่องรอยแห่งความเร่าร้อนไว้ทุกตารางนิ้วที่ลากผ่าน แก้วกรุณาแอ่นอกรับสัมผัสที่แสนวาบหวาม สองมือเรียวสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีเข้มของเขา ออกแรงขยุ้มเบาๆ เพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย สติสัมปชัญญะที่เคยมีถูกหลอมละลายไปกับฤทธิ์แอลกอฮอล์และเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่เขาก่อขึ้น

อาทิตย์ตะวันเงยหน้าขึ้นสบตากับคนใต้ร่างอีกครั้ง นัยน์ตากลมโตที่คลอไปด้วยหยาดน้ำใสและการเชิญชวนอย่างเปิดเผยนั้น ทำให้เส้นฟางแห่งความยับยั้งชั่งใจเส้นสุดท้ายของเขาขาดสะบั้นลง ชายหนุ่มแทรกกายเข้าไประหว่างเรียวขาเสลา ก่อนจะค่อยๆ หลอมรวมความแข็งแกร่งของเขาเข้ากับความอ่อนนุ่มของเธออย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น

“อ๊ะ...” คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและวาบหวามร่วงหล่นจากหางตา สองมือจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความอึดอัดที่จุกแน่นอยู่ในอก

ชายหนุ่มชะงักการเคลื่อนไหว ก้มลงจุมพิตซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน ความเจ็บปวดที่สะท้อนผ่านแววตาของเธอทำให้เขารับรู้ได้ว่านี่คือครั้งแรกของหญิงสาว ความทะนุถนอมและความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่แทบไม่หลงเหลืออยู่ถูกดึงกลับมา เขาพยายามข่มอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ปล่อยให้เธอได้ปรับตัวรับตัวตนของเขาก่อนจะเริ่มขยับกายอีกครั้งด้วยจังหวะที่เนิบนาบและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ทนหน่อยนะคนดี ฉันจะพยายามไม่ให้เธอเจ็บ” เขากระซิบชิดริมฝีปากบาง ก่อนจะมอบจูบที่แสนหวานและดูดดื่มเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความเจ็บปวด

เมื่อความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน แก้วกรุณาก็เริ่มตอบสนองสัมผัสของเขาด้วยการขยับกายสะโพกรับจังหวะรักที่เริ่มเร่าร้อนและดุดันขึ้นเรื่อยๆ เสียงครางหวานหูที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม กลายเป็นเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่สุมไฟปรารถนาในตัวอาทิตย์ตะวันให้ลุกโชนมากยิ่งขึ้น

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการหลอกลวงและผลประโยชน์ ตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นพันธนาการทางร่างกายที่ผูกมัดคนทั้งสองเอาไว้ด้วยกันอย่างลึกซึ้ง ภายในห้องนอนกว้างขวางที่เคยหนาวเหน็บ บัดนี้อบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความรักและเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว อาทิตย์ตะวันพาแก้วกรุณาไต่ระดับขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งทั้งสองก้าวข้ามขีดจำกัดและพบกับความสุขสมที่รอคอยอยู่ปลายทาง

ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนทาบทับร่างบอบบางที่หอบเหนื่อยจนตัวโยน เขากดจูบลงบนหน้าผากมนที่ชื้นเหงื่ออย่างแสนรัก วงแขนแกร่งตวัดกอดเธอไว้แนบอก ฟังเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว คืนนี้เขาได้ทำลายเส้นกั้นระหว่างพวกเขาลงจนหมดสิ้น และเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากผู้หญิงคนนี้ไปจากเขาเด็ดขาด

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบเปลือกตา ปลุกให้แก้วกรุณาตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ทว่าความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วเรือนร่างทำให้เธอต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาหลั่งไหลกลับเข้ามาในหัวราวกับฉากภาพยนตร์ที่ถูกฉายซ้ำ รอยสัมผัสของอาทิตย์ตะวันยังคงแจ่มชัดอยู่ในทุกอณูความรู้สึก

มือบางเอื้อมไปสัมผัสพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย ฟูกนอนฝั่งนั้นเย็นเฉียบ บ่งบอกว่าผู้เป็นเจ้าของห้องได้ลุกออกไปนานแล้ว ความอ้างว้างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบๆ หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นนั่ง รวบผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาปกปิดเรือนร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความรัก เธอมองหาเสื้อผ้าของตัวเอง ทว่ามันกลับถูกกองทิ้งไว้อย่างไม่ใยดีบนพื้นพรม

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอาทิตย์ตะวันที่ก้าวเดินออกมาในชุดสูทสีเข้มเตรียมพร้อมสำหรับการทำงาน ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาสีเข้มจัดทอดมองหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ความเงียบงันโรยตัวลงมาปกคลุมห้องกว้างขวางบรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยไฟปรารถนาบัดนี้กลับเย็นเยียบลงอย่างน่าใจหาย

“ตื่นแล้วเหรอ” น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยทำลายความเงียบ “ฉันให้แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว อาบน้ำแต่งตัวซะ วันนี้เธอไม่ต้องเข้าไปที่บริษัท พักผ่อนอยู่ที่นี่แหละ”

คำพูดที่ดูเหมือนจะห่วงใยนั้น กลับแฝงไปด้วยความห่างเหินจนแก้วกรุณารู้สึกชาวาบไปทั้งแผ่นหลัง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาเศษเสี้ยวของความโหยหาและความหวงแหนที่เขาเคยแสดงออกเมื่อคืน ทว่าสิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและหน้ากากแห่งความเย็นชาที่ถูกสวมกลับคืนมาอีกครั้ง

“เรื่องเมื่อคืน...” หญิงสาวพยายามเค้นเสียงถามออกไปให้ดังที่สุด แม้ในใจจะหวาดหวั่นกับคำตอบที่อาจจะได้รับ